دوست دارم در یک شب سرد زمستانی مرگ سراغم آید :                                         

                                 ای کسانی که مسوول دفن من هستید                                  

پارچه سیاهی بر روی تابوتم بیندازید

که همه بدانند زندگی من پر از سیاهی و تباهی بوده است

دستهایم را از تابوت بیرون آورید که همه بدانند دست خالی از دنیا رفته ام

چشمانم را باز بگذارید تا عشق من بداند که چشم انتظار از دنیا رفته ام

و در آخر تکه یخی به شکل چشم در آورید و بر روی قبرم بگذارید

تا با طلوع اولین اشعه خورشید به جای آن کسی که دوستش داشتم گریه کنم...

 که تا اخر عمر بامن خواهد ماند! گفتم کيستي؟

گفت : غم . خيال ميکردم غم نام عروسکي است

که ميتوان باآن بازي کرد.

ولي حالا فهميدم که : خود عروسکي هستم بازيچه ي دست غم

                ولي ميتونيم به دلمون ياد بديم كه اگه شكست

                لبه هاي تيزش دست اوني رو كه شكستش نبره

         مردمانش اعصا از کور میدزدند

                                منه نادان خوش باور

                                            محبت  را جستجو دارم

            نه حافظ می خوانم

                  نه شمس

                نه حتی سهراب

                                فقط تو ....

دیشب به یاد تو

          هفت آسمان را

            به جستجوی ستاره ات

                                         بوئیدم...

        سرت را روی شانه ام بگذار

        دیگر برایت

                     تا حالا فکرشو کردی چه خوب می شه که برگردی؟  

                             تو هم منو شكستي ولي اشكالي نداره،

                                                                                    حالا خاك زير پاتم

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت٬ در تهاجم

با زمان ٬آتش زدم ٬کشتم .من بهار عشق را دیدم ولی

باور نکردم ٬ یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم ٬

من ز مقصدها پی مقصودهای پوچ افتادم ٬تا تمام

خوبها رفتند و خوبی ماند در یادم ٬ من به عشق

منتظر بودن همه صبر قرارم رفت ٬ بهارم رفت ٬

عشقم مرد و یارم رفت  .