کودکي با پاهاي برهنه بر روي برفها ايستاده بود

 و به ويترين فروشگاهي نگاه مي کرد زني در حال عبور او را ديد .

او را به داخل فروشگاه برد و برايش لباس و کفش خريد و گفت:

مواظب خودت باش

 کودک پرسيد: ببخشيد خانم شما خدا هستيد؟ زن لبخند زد

و پاسخ داد: نه

 من فقط يکي از بنده هاي خدا هستم کودک گفت:مي دانستم

 با او نسبت داريد

هيچ کس اشکي براي ما نريخت

هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم بدنيست

حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم