گر از یادم رود عالم تو از یادم نخواهی رفت

                  به شرط آنکه گهگاهی تو هم از من کنی یادی

                         خوشا غلطیدن و چون اشک در پای تو افتادن

                               اگر روزی به رحمت بر سر خاک من استادی

   بی تو بهار تکرار غریبانه ی پاییز است

 برای این خرسندم که در سرزمینی زندگی میکنم

 که نفس پاک تو آنرا عطر آگین ساخته است

           . بهترینم

هنگامیکه  کبوترپرشکسته درآشیانه از غم می نالد

                   هنگامیکه بلبل افسرده از جور خزانبه یاد گل برزمین بوسه میزند

               هنگامیکه آخرین برگ پاییزی نقش بر زمین

                     میشود آن هنگام مرا یاد کن.

            روزی که جان فدا کنمت باورت شود دردا که جز به مرگ نسنجند قدر مرد

من زاده دامان غمم هیچکسم نیست

                       جز اشک در این غمکده فریاد رسم نیست

ای درد بیازار مرا هرچه توانی

                       خوش باش که میمیرم و کس داد رسم نیست

                     بیا بنویس دردهای دلم را

                                      قلم نالید و گفت جان برادر

                                                       ندارم طاقت این بار غم را ...

   وقتی که تنهایی می یاد حس می کنم که بی کسم                      

                                                                   ترانه هام می سوزنو بریده می شه نفسم

       ثانیه ها نمی گذرن هیچ موقع فردا نمی یاد

                                                               دلم می گه زندگی رو با این همه درد نمی خواد