آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که از سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست

 که دلتنگ بمیریم

خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است

                                   دلم از غصه گرفته است به آن می خندم

 ما زیاران چشم یاری داشتیم        آن غلط بود هرچه ما پنداشتیم