در این دنیا که

مردمانش عصا از کور میدزدند

 منه نادان خوش باور

محبت  را جستجو دارم

 وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم

 وقتي که ديگر رفت، من به انتظار آمدنش نشستم

وقتي که ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد ،

 من او را دوست داشتم

 وقتي که او تمام کرد من شروع کردم

 وقتي او تمام شد من آغاز شدم

 و چه سخت است تنها متولد شدن .

 مثل تنها زندگي کردن . مثل تنها مردن.

ما نمي تونيم به دلمون ياد بديم كه نشكنه

                ولي ميتونيم به دلمون ياد بديم كه اگه شكست

                لبه هاي تيزش دست اوني رو كه شكستش نبره

چشمانش را بست و نفسش به شماره افتاد..

وقتي از من پرسيدي عشق چند بخشه؟

 يک بار دستم را بالا و پايين بردم و گفتم :

روزي که به دنيا آمدم صدايي در گوشم طنين افکند

 که تا اخر عمر بامن خواهد ماند! گفتم کيستي؟

گفت : غم . خيال ميکردم غم نام عروسکي است

که ميتوان باآن بازي کرد.

ولي حالا فهميدم که : خود عروسکي هستم بازيچه ي دست غم

دوست دارم در یک شب سرد زمستانی مرگ سراغم آید :                                         

                                 ای کسانی که مسوول دفن من هستید                                  

پارچه سیاهی بر روی تابوتم بیندازید

که همه بدانند زندگی من پر از سیاهی و تباهی بوده است

دستهایم را از تابوت بیرون آورید که همه بدانند دست خالی از دنیا رفته ام

چشمانم را باز بگذارید تا عشق من بداند که چشم انتظار از دنیا رفته ام

و در آخر تکه یخی به شکل چشم در آورید و بر روی قبرم بگذارید

تا با طلوع اولین اشعه خورشید به جای آن کسی که دوستش داشتم گریه کنم...

هر لحظه زندگي

ناله ي من براي پوچي عشق تو بود؟